Dadelduiding

IMG_3031 (1)Dadelvrees. Daar heeft de Keuringsdienst van Waarde denk ik een heleboel mensen mee opgezadeld. Jammer en ten onrechte! Want ach wat vlogen ze uit de bocht in die uitzending van twee weken geleden. Aanleiding was de vraag van een kijker, die wilde weten of dadels gesuikerd zijn. Ze toonde een doosje met dadels waaraan een kind kon zien dat dat inderdaad het geval was. Maar zo krijg je een uitzending niet vol, dus kwam er nog een warrig stukje bij een marktkraam over soorten dadels, een bezoekje aan een fabriek in Tunesië waar dadels werden gesuikerd – om te voorkomen dat er beestjes in kwamen, zei de directeur – en gelukkig, item gered, vervolgens mocht een bebaarde onderzoeker in een lab laten zien dat er wel degelijk beestjes inzaten. Een schoolvoorbeeld van journalistiek effectbejag. Want wat zijn wij kijkers nu feitelijk wijzer geworden over dadels? Het ging hier maar om een bepaalde soort, inderdaad meestal uit Tunesië. Het zijn kleverige krengen die je gewoon niet moet kopen, tenzij je op zoek bent naar snoepgoed. Er zijn namelijk fantastische alternatieven. Bij de buurtsuper – en ook vaak in de betere notenbar – kun je heerlijke onbewerkte gedroogde dadels kopen in allerlei soorten en maten. De grootste zijn de vlezige medjoul dadels. Mijn eigen favoriet zijn de dadels in doosjes, die worden soms ‘vers’ genoemd, maar feitelijk zijn ze licht gedroogd. Ze zijn niet taai, maar nog een beetje sappig, zoals een halfgedroogde tomaat dat ook is, en donkerbruin, bijna auberginekleurig. Ik ben er nog nooit een beest in tegengekomen en ik weet waar ik het over heb, want meestal snijd ik ze open, om ze te vullen of voor in een stoofschotel. Wat ik me wel afvraag is: zou ik ze als ik ze zo uit het doosje eet, eigenlijk moeten wassen? Dat doe ik altijd en ik leef nog. Maar toch, dat is nou iets waar ik graag antwoord had willen hebben van de Keuringsdienst van Waarde.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *